Vay başıma gelenler

Dingin pazarımın miskinliğindeyim. Huzurum, düşüncesizliğim, kendi başınalığım ve geriye elde kalmayan hiç ama hiçbirşeyim. Ruha ait olmak veya ruha aşık olmak kavramını düşünüyorum. Beynimde yansımalar var, onlar ışık oluyor eskiyi gösteriyor ileriye bakarken gözlerim kamaşmıyor. Bir bir öne geçecektik ellerde ışıkla. Yol gösterip yürüyecektik. Ama benimki beden işi madde işi değil ruh işi. Ha uzak ha yakın ne farkedecek. İstemem de zaten bundan sonra. Laik olmak zordu. Sorumluluklar taşınmayacak kadar ağırdı. Sahip çıkmak yerine vazgeçmek vardı. Üzülen benim biliyorum. Hep ben olacağım, ölene kadar...

Şerefe