Vay başıma gelenler

Esinim'le konuştum yine. Yine döktürdü, göz açtı. Yegane insan hayatımda. Uzağız ama yakınız, sorun değil. İlişkilerim bitti, başladı, üzüldüm, ağladım, oynadım hep o vardı yanımda. Her şeyi bilir, hisseder. En anlamlı konuşmaları ve en iğrenç espirileri onunla yaparız. O beni anlayandır, yeri ayrıdır...

Hayatımda iki kişiye aşık oldum. Bir kaç gündür buna taktım nedense. Az önce hatrımı sorduğunda yine biraz konuştuk ve aklıma sözcükler geldi şimdi yazıyorum. Anlık bu, her zaman gelmez. Aşık olmak nedir biliyorum. Bir daha da olur mu bilmiyorum. Şöyle dedi Esin; (biri için)"Geriye baktığında kendisi için yaptığı en güzel şeyin sen olduğunu farkedecektir." Ben de gülümsedim, hoşuma gitti. Bu demek olmuyor ki ben doğruyum ya da ben suçlu değilim. Kimse ukalalığa bağlamasın bunu istemem. Hızlı ve acı verici biten bir ilişki yaşamamıştım ve Esin'de bunu anlayabiliyor çünkü beni tanıyor. Hani biraz daha genç olsaydım çok kalıcı hasarlarla devam ederdim yoluma. Ama yok mu? Doğal ki var, tabiatımda var, hep olucak. Kimseyi suçlamıyorum, kimseye kızgın değilim, inadına seviyorum herşeyi. Aşktan konusuyorum ve garipsiyorum da aslında. İçimde bu kadar silikleşmişken, anlamını yitirmişken.

İşim gücüm var napıyorum ben?