Vay başıma gelenler

Ve evet...
Mutluluk, endişe, heyecan, ümit, umut ve daha izah edemediğim birçok hisle beraber yeni bir sayfa açıyorum hayatımda. Çok sevdiğim İzmir'den ve sevdiğim insanlardan uzaktayım artık. 9 saatlik bir yolculuk, omzuma düzenli aralıklarla başı düşen bir adam ve Ataşehir'in heryerinde "Çare SARIGÜL" yazılı duvarlar serüvenimin ilk detaylarıydı.
İner inmez yeni ev arkadaşımı arayıp beni almasını rica ettim fakat indiğim yer ona biraz uzak olduğundan bir taksiye atladım ve kendisiyle buluştum. Taksici, burada yabancı olmamdan dolayı taksimetreye gözümün önünde ayar çekti. 5 dakikalık mesafe için taksimetrede 25 liralık bir rakam görünce ağlayasım geldi. Acitasyon ve ardından küçük bir pazarlıktan sonra 15 lira ödedikten sonra taksiden neredeyse atladım. Bunu kazık yeme olarak değil de, sevgili İstanbul'un bana küçük bir "Hoşgeldin" hediyesi olarak hatırlamak istiyorum:)
Serhan'la ilk kahvaltımızdan sonra valizlerimle eve kadar yürüdük. Buraya gelmeden önce Üsküdar 'ın, İstanbul'un güzel yerlerinden biri olduğunu sıkça işitmiştim. Sahile yakınlığı ve kısmen eski tarihi dokusunu koruması anlamında hoşuma da gitmedi değil. Keza yaşayacağım ev de gayet güzel. İzmir'deki boktan pencereli soğuk evimle karşılaştırdığımda burası yaşamak için oldukça iyi.
Bir kaç gün geçtikten sonra daha ayrıntılı yazabileceğimi düşünüyorum. Şimdilik herşey muamma. Akşamüstü küçük bir keşife çıkıcam belki sonrasında da bişeyler çıkar bilemiyorum.